Απόσπασμα αναφοράς "ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗ"

"Κάθε κοινωνία συνδέεται με έναν μύθο και με αυτόν ζει. Ο δικός μας, είναι ο μύθος της οικονομικής ανάπτυξης.
Για τις τελευταίες πέντε δεκαετίες το κυνήγι της ανάπτυξης υπήρξε ο μόνος και σημαντικότερος πολιτικός στόχος, παγκοσμίως. Η παγκόσμια οικονομία έχει σχεδόν το πενταπλάσιο μέγεθος από εκείνο που είχε, μισό αιώνα πριν. Εάν συνεχίσει να μεγαλώνει με τον ίδιο ρυθμό, τότε θα αποκτήσει 80 φορές μεγαλύτερο μέγεθος, έως το έτος 2100. Αυτή η ασυνήθιστη μεγέθυνση της παγκόσμιας οικονομικής δραστηριότητας, δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Είναι σε απόλυτη ασυμφωνία με την επιστημονική μας γνώση για την πεπερασμένη βάση πόρων και την εύθραυστη οικολογία, στην οποία στηριζόμαστε για επιβίωση. Και έχει, ήδη, συνοδευτεί από την υποβάθμιση ενός εκτιμώμενου 60% των οικοσυστημάτων του κόσμου. Ως επί το πλείστον, αποφεύγουμε την γυμνή πραγματικότητα αυτών των αριθμών. Η βασική υπόθεση είναι ότι -εκτός οικονομικής κρίσης- η ανάπτυξη θα συνεχιστεί απεριόριστα. Όχι μόνο για τις φτωχότερες χώρες, όπου μια καλύτερη ποιότητα ζωής είναι αναντίρρητα, απαραίτητη, αλλά ακόμα και για τα πλουσιότερα έθνη, όπου η μυθική αφθονία του υλικού πλούτου, συνεισφέρει λίγο στην ευτυχία, αρχίζει όμως να απειλεί τα θεμέλια του "ευ ζην" μας.
Οι αιτίες αυτής της συλλογικής τύφλωσης είναι εύκολο να εντοπιστούν.
Η μοντέρνα οικονομία είναι δομικά συνδεδεμένη με την οικονομική ανάπτυξη, για την σταθερότητά της. Όταν η ανάπτυξη αποσταθεροποιείται -όπως συνέβη πρόσφατα- οι πολιτικοί πανικοβάλλονται. Οι επιχειρήσεις αγωνίζονται για να επιβιώσουν. Οι άνθρωποι χάνουν τις δουλειές τους και κάποιες φορές και τα σπίτια τους. Ένας έλικας υποτίμησης προκύπτει. Η αμφισβήτηση της ανάπτυξης έχει θεωρηθεί ως πράξη των τρελών, των ιδεαλιστών και των επαναστατών. Πρέπει όμως να την αμφισβητήσουμε. Ο μύθος της ανάπτυξης μας έχει απογοητεύσει. Έχει προδώσει τα δύο δισεκατομμύρια ανθρώπων που εξακολουθούν να ζουν με λιγότερα από 2$ την ημέρα. Έχει προδώσει τα εύθραυστα οικοσυστήματα, στα οποία στηρίζεται η επιβίωσή μας. Έχει αποτύχει, με εντυπωσιακό τρόπο και με του δικούς της όρους, να παρέχει οικονομική σταθερότητα και να εξασφαλίσει το προς το ζην των ανθρώπων.
Σήμερα βρίσκουμε τους εαυτούς μας αντιμέτωπους με το αναπάντεχο τέλος της εποχής του φθηνού πετρελαίου, την προοπτική (πέρα από την πρόσφατη φούσκα) της σταθερής αύξησης των τιμών των ανέσεων, την αποδόμηση των δασών, των λιμνών, των εδαφών, με συγκρούσεις για την χρήση της γης, την ποιότητα του νερού, τα δικαιώματα της αλιείας και την κρίσιμη πρόκληση της σταθεροποίησης των συγκεντρώσεων του άνθρακα στην παγκόσμια ατμόσφαιρα. Και αντιμετωπίζουμε αυτά τα καθήκοντα με μια οικονομία εκ θεμελίων διαρρηγμένη, σε απελπισμένη ανάγκη για ανανέωση. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η επιστροφή στη δουλεία ως συνήθως, δεν αποτελεί επιλογή. Η ευμάρεια για τους λίγους που είναι θεμελιωμένη στην οικολογική καταστροφή και παράγει κοινωνική αδικία, δεν μπορεί να αποτελέσει βάση για μία πολιτισμένη κοινωνία.
Η ανάκαμψη της οικονομίας είναι ζωτικής σημασίας. Το να προστατευτούν οι θέσεις εργασίας -και η δημιουργία νέων- είναι απόλυτα ουσιώδης. Ταυτόχρονα, όμως παραμένουμε σε επείγουσα ανάγκη για μια ανανεωμένη έννοια μιας μοιραζόμενης ευμάρειας. Μία δέσμευση για δικαιοσύνη και άνθιση σε έναν πεπερασμένο κόσμο.
Η επίτευξη αυτών των στόχων, ίσως μοιάζει ένα μη οικείο ή ακόμα και άτοπο έργο στην πολιτική της σύγχρονης εποχής. Ο ρόλος των κυβερνήσεων έχει οριοθετηθεί τόσο στενά από υλιστικές επιδιώξεις, κι έχει ρευστοποιηθεί από ένα παραστρατημένο όραμα για απεριόριστες καταναλωτικές ελευθερίες. Η έννοια της διακυβέρνησης της ίδιας υπόκειται σε επείγουσα ανάγκη ανανέωσης. Όμως η τρέχουσα οικονομική κρίση μας προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία για να επενδύσουμε στην αλλαγή. Να ξεφύγουμε από την κοντόφθαλμη λογική που έχει μαστίσει την κοινωνία για δεκαετίες. Να την αντικαταστήσει με μια μελετημένη πολιτική ικανή να ανταποκριθεί στην τεράστια πρόκληση της παράδοσης μιας ευημερίας με διάρκεια. Διότι στο τέλος της ημέρας, η ευημερία βρίσκεται πέρα από υλικές απολαύσεις. Υπερβαίνει την μέριμνα για τα υλικά πράγματα. Κατοικεί στην ποιότητα της ζωής μας και στην υγεία και την ευτυχία των οικογενειών μας. Είναι παρούσα στην δύναμη των σχέσεών μας και στην πίστη μας στην κοινότητα. Στοιχειοθετείται από την ικανοποίησή στην εργασία και από την αίσθηση μας για τα κοινά νοήματα και σκοπούς. Απαντάται στην δυνατότητα για την πλήρη μας συμμετοχή στην ζωή της κοινωνίας. Η ευημερία συνίσταται στην ικανότητά μας να ακμάσουμε σαν ανθρώπινες υπάρξεις - εντός των οικολογικών ορίων ενός πεπερασμένου πλανήτη. Η πρόκληση για την κοινωνία μας είναι στο να δημιουργήσει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες, κάτι τέτοιο είναι πιθανό. Αυτό είναι το πιο επείγον έργο/καθήκον των καιρών μας."

-Tim Jackson
Economics Commissioner
Sustainable Development Commission, March 2009
/body>